با آنکه چشمهایش آب مروارید دارد آن چنان با ذره بین روی کتاب دقیق می شود که من هوس می کنم همان کتاب و همان صفحه را بخوانم.محبت در رگهای دستان پدر بزگم در جریان است و قلبش چشمه ی پاکیهاست. من همیشه با انگشت رد محبت را روی دستانش دنبال می کنم. کلامش همواره نصیحت های جاودانه ای ست که در ذهنم قاب چشمان گیرایش شده اند. نگاهت را پاس می دارم و محبت دستانت را بوسه می زنم...دوستت دارم پدر بزرگ خوبم.

تولد و مرگ را درمانی نیست ،مهم این است که فاصله ی این دو را شاد زندگی کنیم...(( جرج سانتیانا))

در حالیکه به امکان وجود حیات در کرات آسمانی فکر می کنیم،در برخورد با امکانات زندگی در روی زمین چشمان خود را بسته ایم...((نورمن کوزینس))

سرنوشت مسئله ی شانس نیست،مسئله ی انتخاب است،چیزی نیست که برایش صبر کرد،چیزی است که باید به آن رسید...((ویلیام جنینگز برایان))

تا تعهد در کار نباشد، تردید، امکان دست کشیدن و بی فایده بودن همیشه وجود دارد.در ارتباط با هر اقدام ابتکاری و هر خلاقیت حقیقتی هست که بی توجهی به آن، نقطه نظر ها، برنامه های عالی و کم نظیر را نابود می کند؛ اینکه در لحظه ای آدم قطعا خود را متعهد می سازد مشیت الهی جاری می شود و همه چیز در راستای تحقق هدف به حرکت درمی آید.جریان کاملی از حوادث پیش بینی نشده و کمک های مادی و معنوی که در خیال هم دیده نمی شوند، برای تحقق یافتن آنچه مورد نظر است جاری می شوند.به یکی از دو بیتی های گوته علاقه ی خاصی دارم:هر کاری را که می توانید، یا خیال می کنید می توانید، بکنید.جسارت؛ قدرت و سحر و جادو را جاری می کند...((دبلیو.اچ.موری))

نمی توانم فرمول موفقیت را به شما بدهم، اما نمی توانم فرمول شکست را برای شما بنویسم: بکوشید که همه را راضی راضی کنید...((هربارت بابارد اسوپ))

        ((از کتاب تفکر منفی. پیتر مک ویلیامز- جان راجر// ترجمه ی مهدی قراچه داغی))

بعد دست از پا دارز تر با هزار اشتیاق خفه شده در قلبت باید بروی دانشگاه و با استاد صحبت کنی .اما ماجرا وحشتناکتر می شود وقتی وارد ساختمان هیئت علمی می شوی ، می بینی استاد محترم روز کاریشان را تغییر داده اند؟؟! و تو می مانی و استرس اینکه حالا چه کار کنم؟؟؟!!!اما یادت می ماند که باید حتما حتما از کادر اداری آموزش و پرورش به خاطر رسیدگی به کار ارباب رجوع عمیقا سپاس گذاری کنی....

من می دانم که حرفت چیست؛گاهی پیش می آید که همه ی درها بسته است و هیچ راهی برای رهایی نیست.به نظر می رسد دنیا برای همه جا دارد به غیر از تو!همه چیز و همه کس از تو دور می شوند و تو می مانی و یک دنیا تنهایی، خیلی بزرگتر از دنیای خودت. بعد به وجود خودت شک می کنی! فکر می کنی که خدای بزرگت تو را آفریده برای بدبختی و غصه خوردن...اما وقتی غصه ها می روند و لبخندهای شیرین روی لبهایت عاشقانه می رقصند...وقتی به قول خودت دنیا روی خوبش را نشانت می دهد...خیلی راحت غم ها از یادت می رود...حتی فکر می کنی چقدر دیوانه بوده ای که غصه می خوردی...اما فکر می کنم وقتی قلبت شادی را میزبان است، کمی هم فکر غم هایی که داشتی بکنی. حکمت غم های دیروزت؛ علت شادی امروز توست...

امیدوارم، اری امیدواربه گرمای زمستان!!!خدایم امید را از من نمی گیرد. و خدا می داند من عاشق گرمای نگاهش هستم و تازه فهمیدم که امیدم از گرمای نگاه عاشقانه ی خداست به من... و حالا در جستجوی نگاه خدایم.....به بهار می رسم، بهار روح مرا مست می کند. بارانش تنم می رویاند...گرم گرم می شوم. چه احساس خوبی وقتی نگاه مهربان و عاشقانه ی خدا را روی چشمان نادانم می بینم.یک ماه رفت فروردین گذشت، من همچنان گرمتر می شوم... و حالا اردیبهشت امده که ماه عشاق است باید نگذارم نگاه عاشقش از چشمانم گذر کند.باید نگاهش را ثابت کنم....خدایا خودت راهش را بگذار جلوی پای بیراهم.....

سخت بود و هست زندگی بی تو-این هفته ها غریبانه و عجیب بغض کرده ام و فقط چشمانم منتظر یک حادثه هستند تا نمناک فریاد زنند. اسمان با غرش هایش دلم را ازار می کند.او هم با من نامهربانی می کند. و تو رفته ای که ببینی،رفته ای ... رفته ای...

این روزها عجیب تکرار شده ام.قنات ذهنم دیگر سر ریز نمی شود خسته ام پاهایم به راه نمی شوند. نگرانم مضطربم....